tak właśnie, nie radzę...jestem ze wszystkim sama...nie mam nikogo kto byłby dla mnie oparciem...nikogo kogo miałabym zawsze...myślałam że Ciocia...że Ona...i znowu mój błąd, znowu dostałam po dupie...każdy ma swoje życie w którym nie ma dla mnie nawet odrobiny miejsca...jedynie ja muszę mieć dla wszystkich czas i zrozumienie...
zbliżają się święta...znowu będą dla mnie ciężkie, znowu będzie coś lub ktoś ważniejszy...ja tak nie chcę...ja chcę mieć nareszcie radość z tego co dzieje się wokoło...
tam gdzieś na drugim końcu miasta jest Siostra, dzięki której choć przez chwilę czuję się bezpiecznie, przez tą krótką chwilę w której mnie przytula...te chwile trwają zbyt krótko jednak dla nich tak naprawdę się trzymam...Ona jest moim całym światem...
ja nie chcę świąt...nie chcę już cierpieć przez drugiego człowieka...ile można wytrzymać?
